Główną bohaterką wyborów do Parlamentu Europejskiego (PE) była frekwencja. W całej UE wyniosła 51%. Na pierwszy rzut oka nie jest to wynik imponujący, ale warto pamiętać, że ostatni raz frekwencję powyżej 50 proc. zanotowano w wyborach do PE w 1994 roku.
Zaskakujący wynik wyborów skłania wielu obserwatorów do stawiania tez równie efektownych, co oddalonych od rzeczywistości. Tymczasem uważny ogląd wyników pokazuje, że wpisują się one w dotychczasowe trendy i podziały społeczne. Oba bloki – PiS i anty-PiS – mają swoją wyraźną społeczną bazę. Baza ta jednak mobilizuje się w różnym stopniu do różnych wyborów.
Za kilka dni wybory. Czy znowu będziemy narzekać na pracę komisji wyborczych? Oby nie. To ważna służba publiczna, a przy tym ciężki kawałek chleba. „Ochotnicy” potrzebują wsparcia, a nie tylko często zasadnej krytyki.
Właśnie minęło 15 lat naszego członkostwa w UE, trwa kampania do Europarlamentu. W zgiełku politycznym poraża cisza w jednym temacie – polskich planów i pomysłów na unijną politykę wschodnią. W ostatnich dniach ta cisza wydała się jeszcze bardziej dojmująca, bo właśnie 7 maja, 10 lat temu zainaugurowane zostało Partnerstwo Wschodnie – jedyna unijna polityka zainicjowana przez Polskę i jedyna kojarzona w Unii jednoznacznie z naszym krajem.
Ostatnio Adrian Zandberg, jeden z liderów Partii Razem, wyraził publicznie dezaprobatę dla „absurdalnego prawa wyborczego” i swoją solidarność z odległym ideologicznie Robertem Gwiazdowskim, liderem komitetu Polska Fair Play. Wszystko dlatego, że organizacji Gwiazdowskiego nie udało się zarejestrować list kandydatów do Europarlamentu w całym kraju (zarejestruje je zapewne w 6 z 14 okręgów wyborczych).
