Od połowy lipca 2026 w centrum Kijowa, na placu przed Narodowym Akademickim Teatrem Dramatycznym im. Iwana Franki, każdego wieczoru gromadzą się mieszkańcy z kawałkami kartonu i własnoręcznie napisanymi na nich hasłami. Jednocześnie ludzie z kartonami zbierają się we Lwowie, Charkowie i innych miastach. Głównym postulatem protestujących jest obecnie przywrócenie przez prezydenta Zełenskiego na stanowisko poprzedniego ministra obrony Mychajło Fedorowa.
Skandal wokół wynagrodzeń i innych aspektów funkcjonowania Szpitala Południowego w Warszawie nie powinien zakończyć się wyłącznie pociągnięciem do prawnej i politycznej odpowiedzialności osób winnych nieprawidłowości i zaniedbań w tej placówce. Powinien zapoczątkować dyskusję o przebudowie systemu kontroli i audytu w samorządzie, ponieważ system ten kuleje od dawna.
Potrzebujemy większości konstytucyjnej. Ale nie takiej, która zmieni Konstytucję. Chodzi mi o taką większość, która uważa, że ustawa zasadnicza i prawa powszechnie obowiązujące są normami wyższymi, ważniejszymi niż wola decydentów politycznych. Że są to prawa, których należy przestrzegać niezależnie od tego, kto rządzi. Dopiero gdy większość – a przynajmniej znacząca liczba obywateli – będzie uważać, że coś takiego jak Konstytucja jest nam potrzebne, możemy się zastanawiać nad tym, czy obecną ustawę zasadniczą powinniśmy poprawiać, zmieniać, a może nawet uchwalić nową. Inaczej zabawa nie ma sensu, bo papier zniesie wszystko.
Gdańsk dołączył do ligi europejskich miast od 2022 roku organizujących międzynarodową Konferencję o Odbudowie Ukrainy (Ukraine Recovery Conference). Po Lugano, Londynie, Berlinie i Rzymie najbliższa edycja URC rozpocznie się 25 czerwca br. w Gdańsku. W przeddzień inauguracji w Europejskim Centrum Solidarności zbiorą się przedstawiciele 420 organizacji społecznych z Polski, Ukrainy i innych państw, by podczas Forum Społeczeństwa Obywatelskiego dać świadectwo zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w pomoc Ukrainie w wojennym wysiłku i w powojenną odbudowę.
Debata o zmianie Konstytucji powinna być dziś przede wszystkim pretekstem do znacznie szerszej rozmowy o stanie polskiej demokracji, państwa i samorządu wobec wyzwań XXI wieku. Tymczasem dyskusja, która rozpoczęła się po ogłoszeniu przez Karola Nawrockiego powstania Rady Nowej Konstytucji, bardzo szybko, zresztą zgodnie z intencją pomysłodawcy, została sprowadzona do bieżącego sporu o władzę i wpływy instytucjonalne. A przecież rzeczywiste pytania ustrojowe wyglądają dziś zupełnie inaczej. Dotyczą tego, czy demokratyczne państwo jest zdolne funkcjonować w warunkach gwałtownych zmian technologicznych, kryzysów bezpieczeństwa, starzenia się społeczeństwa, osłabienia zaufania społecznego i coraz większej polaryzacji politycznej. To są problemy, które rzeczywiście wystawiają współczesny konstytucjonalizm na próbę.
