Zgłoszenia przesyłać mogą organizacje społeczne oraz osoby i instytucje, które działają na rzecz osób z doświadczeniem uchodźstwa i migracji, współpracowały z takimi osobami lub znają je z bezpośredniego doświadczenia, w tym jako odbiorcy i odbiorczynie świadczonej pomocy.

Laureatkami Nagrody w 2021 roku zostały ex aequo: Khedi Alieva z Fundacji Kobiety Wędrowne oraz Marysia Złonkiewicz z inicjatywy Chlebem i Solą, portalu uchodźcy.info i Fundacji Polska Gościnność.

Olga Kersten-Matwin była psycholożką i psychoterapeutką, autorką książki „Córki i matki. 9 składników serdeczności”. Specjalizowała się w pomocy psychoterapeutycznej dla osób z doświadczeniem traumy i stresu pourazowego oraz we wsparciu osób pomagającym uchodźcom i migrantom z rejonów konfliktu. Zmarła 23 lipca 2020 roku.

„Olga nie miała doświadczenia uchodźcy, ale po wyjeździe do Kanady poznała smak adaptacji w innym, zupełnie różnym społeczeństwie. Może dlatego była bliska łez, gdy w 2017 roku Donald Trump polecił zamykać w klatkach meksykańskie dzieci-uchodźców. Współczucie i działanie – o to właśnie chodzi w Nagrodzie Olgi Kersten-Matwin. Chcemy Jej imieniem uczcić grupę Polek i Polaków, którzy nie ograniczają się do współczucia i którzy na własnym przykładzie pokazują innym jak działać, aby ulżyć doli wyklętych naszej epoki” – objaśnia cel Nagrody Stanisław Matwin, mąż Olgi, fundator i pomysłodawca uczczenia w ten sposób Jej pamięci.

Nagrodę przyznaje Kapituła, w skład której wchodzą laureatki Nagrody z ubiegłego roku, przedstawiciele fundatora i Fundacji Batorego.

Formularz zgłoszeniowy

Więcej o nagrodzie im. Olgi Kersten-Matwin

Miejski grunt. 250 lat polskiej gry z nowoczesnością to rzadko u nas spotykana narracja o Polsce opowiadana z perspektywy zbiorowej sprawczości. Ale oryginalność takiego ujęcia historii to nie wszystko.

Rafał Matyja postawił swoją książką tezę mało popularną w polskiej historiografii. Przekonuje, że najważniejszymi ośrodkami rozwoju były i są w Polsce miasta. Autor nie pomija przy tym poważnego problemu, jakim jest sytuacja prowincji tracącej od dziesięcioleci wiarę we własne siły.

Książka Matyi pozwala także mieć nadzieję, że ludzie wokół nas są gotowi troszczyć się o tytułowy grunt pod nogami i budować to, co wspólne. Co prawda wszyscy od czasu do czasu wyjmujemy z szafy odświętne ubrania i sztandary, by zademonstrować, jak radykalnie nasza tożsamość różni się od tożsamości sąsiadów z naszej kamienicy czy bloku. Jednak następnego dnia musimy się o tę kamienicę czy blok na nowo wspólnie zatroszczyć. Właśnie sieć budynków, miast, dróg, kolei, ale też instytucji jest naszą szansą na aktywną rolę w globalnych procesach modernizacyjnych.

Dr hab. Rafał Matyja jest politologiem związanym z Uniwersytetem Ekonomicznym w Krakowie i publicystą, stałym współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego”.

Ustanowiona w tym roku przez Fundację Batorego Nagroda im. Marcina Króla ma wspierać rozwój debaty publicznej poprzez zachętę do pogłębionej refleksji nad zjawiskami i trendami współczesności oraz wyzwaniami przyszłości, tworzenia nowych idei i prób opisu rzeczywistości, poszukiwania odpowiedzi na kryzys demokracji i wartości demokratycznych oraz poszerzania przestrzeni intelektualnego dyskursu ponad podziałami.

Książkę laureatkę pierwszej edycji Nagrody wybrała Kapituła w składzie: Agata Bielik-Robson (University of Nottingham), Przemysław Czapliński (Uniwersytet Adama Mickiewicza), Dariusz Gawin (Instytut Filozofii i Socjologii PAN), Iwona Jakubowska-Branicka (Instytut Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego), Zofia Król, („Dwutygodnik”), Elżbieta Matynia (New School for Social Research w Nowym Jorku), Zbigniew Nosowski, („Więź), Andrzej Rychard (Instytut Filozofii i Socjologii PAN, Przewodniczący Rady Fundacji im. Stefana Batorego), Olga Tokarczuk, (pisarka, laureatka literackiej Nagrody Nobla za 2018 rok), Henryk Woźniakowski (Fundacja Kultury Chrześcijańskiej Znak).

Do finału Nagrody nominowani byli także:

[class^="wpforms-"]
[class^="wpforms-"]