Polskie dylematy. W 80. rocznicę urodzin i 10. rocznicę śmierci Jacka Kuronia

4 marca 2014

SESJA I

Strategie wyzwolenia, czyli jak zrzucić dyktaturę. Myślenie wewnątrz i na zewnątrz systemu
Dariusz Gawin, Karol Modzelewski, Janusz Reykowski, Jerzy Szacki
prowadzenie: Adam Michnik
Dariusz Gawin (wystąpienie wideo)
Karol Modzelewski (wystąpienie wideo)
Janusz Reykowski (wystąpienie wideo)
Jerzy Szacki (wystąpienie wideo
    
                          
Postawy i wybory mające na celu zmianę ustroju po jego fazie terrorystycznej. Próby zmian od wewnątrz w kierunku jego pewnej demokratyzacji i liberalizacji; rola rewizjonistów; program rewolucyjny Kuronia i Modzelewskiego, protesty w marcu’68, Rodzenie się opozycji demokratycznej, Solidarność i samoorganizowanie się społeczeństwa poza strukturami władzy.

SESJA II

Wierność i zdrada po 1989: wobec dylematów moralnych, politycznych, ekonomicznych i społecznych czasu transformacji
Elżbieta Ciżewska, Juliusz Gardawski, Jerzy Hausner, Adam Michnik
prowadzenie: Karol Modzelewski

Elżbieta Ciżewska (wystąpienie wideo)
Juliusz Gardawski (wystąpienie wideo)
Jerzy Hausner (wystąpienie wideo)
Adam Michnik (wystąpienie wideo)


Rewolucja i problem wierności i zdrady. W zderzeniu z rzeczywistością ujawniają się różnicę, pojawiają się podziały, napięcia i konflikty. Padają wzajemne oskarżenia o zdradę ze względu na wybory gospodarcze i polityczne, na stosunek do „Solidarności” i odchodzenia od niej elit, na stosunek do Kościoła katolickiego i jego aspiracji w życiu publicznym; ze względu na stosunek do lustracji i dekomunizacji; ze względu na zmianę położenia kobiet w życiu społecznym.

SESJA III

Wobec innych, wobec dyskryminacji: w poszukiwaniu nowej polskiej tożsamości
Mirosław Czech, Kinga Dunin, Andrzej Mencwel, Andrzej Nowak, Joanna Tokarska-Bakir
prowadzenie: Karolina Wigura


Zapis wideo trzeciej sesji

Mirosław Czech (wystąpienie wideo)
Kinga Dunin (wystąpienie wideo)
Andrzej Mencwel (wystąpienie wideo)
Andrzej Nowak (wystąpienie wideo)
Joanna Tokarska-Bakir (wystąpienie wideo)

Współczesność a zmiana spojrzenia na narodową przeszłość; wielkie debaty i rewizje historii. Mniejszości i stosunek do sąsiadów, zwłaszcza na Wschodzie, a przekształcanie polskiej tożsamości. Pytanie o nowy model polskości i polityka historyczna.
 
SESJA IV

Dziedzictwo - następne pokolenie wobec dylematów III RP
Dominika Kozłowska, Piotr Laskowski, Michał Łuczewski, Michał Sutowski, Karolina Wigura
prowadzenie: Szymon Gutkowski


Zapis wideo czwartej sesji

Dominika Kozłowska (wystąpienie wideo)
Piotr Laskowski (wystąpienie wideo)
Michał Łuczewski (wystąpienie wideo)
Michał Sutowski (wystąpienie wideo)
Karolina Wigura (wystąpienie wideo)

Stosunek ludzi pokolenia, które weszło w dorosłość po 1989 do III RP. Przede wszystkim do kształtów Rzeczpospolitej wznoszonej po 1989 i doświadczeń poprzedniego pokolenia. Ciągłość i nieciągłość przemian. Polskie wybory i doświadczenia innych.

O konferencji:
 
Naszą konferencję poświęcamy pamięci wybitnego polityka, społecznika i przyjaciela organizatorów konferencji. Uznaliśmy, iż najlepszym sposobem uczczenia Jacka Kuronia będzie podjęcie ważnych dla niego tematów w gronie osób o różnych poglądach i reprezentujących różne pokolenia.


Materiały z konferencji ukazały się w tomie: Polskie Dylematy.W 80. rocznicę urodzin i 10. rocznicę śmierci Jacka Kuronia [PDF 215 KB]
Relacja z debaty [PDF 750 KB]


Streszczenie:
 
Sesja I. Strategia wyzwolenia, czyli jak zrzucić dyktaturę. Myślenie wewnątrz i na zewnątrz systemu

Jacek Kuroń miał ogromny wpływ na strategię walki z dyktaturą. Odcisnął piętno na opozycji demokratycznej i przyczynił się do zmiany sposobu myślenia polskiej lewicy dążącej do modyfikacji systemu. Bogdan Borusewicz podkreślił, że krótkie teksty polityczne Kuronia zawierały głęboko przemyślaną teorię. Najważniejszy był jego zdaniem tekst Opozycja polityczna w Polsce, wskazujący na strategię, która wyrażała się hasłem „Nie palcie komitetów, zakładajcie własne”. Według Dariusza Gawina Kuroń miał wpływ na sposób myślenia nie tylko polskiej lewicy, lecz lewicy XX wieku w ogóle. Idea samoorganizacji społecznej w naukach światowych to polski wątek odrodzenia projektu społeczeństwa obywatelskiego.

O siłach wewnątrz systemu, które dążyły do jego modyfikacji, mówił Janusz Reykowski. Byli to ludzie traktujący władze PRL jako swego rodzaju partnera, z którym się negocjuje, żeby poszerzać obszar swobody. „Idea Kuronia o komitetach, idea samoograniczającej się rewolucji, a wreszcie okrągły stół miały cechy gotowości do samoograniczenia i szukania innych niż konfrontacja sposobów rozwiązywania polskich problemów” – podkreślił. Prawdziwą siłą napędową radykalnych przemian był ruch Solidarności, ale siłom wewnątrzsystemowym można przypisać część zasług za przekształcenia, które umożliwiły w 1989 roku spotkanie dwóch stron. Jerzy Szacki dodał, że właśnie istnienie środowisk rewizjonistycznych decydowało o tym, że PRL była nie tylko okupacją, lecz także społeczeństwem ze znamionami autentyczności.

Współautor
Listu otwartego do partii Karol Modzelewski podkreślił, że w liście nie było zapisanej strategii wyzwolenia. „Ze strategią mieliśmy natomiast do czynienia być może w czasie KOR-u” – ocenił. KOR próbował poszerzać przez fakty dokonane zasięg swobód obywatelskich. Podobna była strategia Solidarności w latach 1980–1981. Wyrok śmierci na ustrój podpisano dopiero w sierpniu, wraz z utworzeniem wielkiego ruchu robotniczego niezależnego od partii.
Sesja II. Wierność i zdrada po roku 1989: wobec dylematów moralnych, politycznych, ekonomicznych i społecznych czasu transformacji

W 1989 roku Jacek Kuroń, choć był wyznawcą idei samorządności pracowniczej, poparł plan liberalnych przemian rynkowych, gdyż sądził, że nie ma innego projektu, który wydobyłby Polskę z zapaści. Później uznał, że popełnił błąd, i próbował go naprawić, budując dialog społeczny. Jego dylemat pozostaje aktualny także w dzisiejszej Polsce. Elżbieta Ciżewska przypomniała, że Kuroń był zwolennikiem demokracji opartej na szerokim uczestnictwie. Mówiła o jegospotkaniach z chrześcijaństwem. „Dzisiaj nam bardzo brakuje takich spotkań, brakuje nam pełnego szacunku spotkania z naszą tradycją, kulturą, wyciągania z niej tego, co dobre” – oceniła. Według niej pozwoliliśmy, żeby rewolucja, rozumiana jako wielka przemiana, „utraciła swój duchowy wymiar, utraciła zmysł etyczny”.
Z kolei Juliusz Gardawski podkreślił, że gdy w 1989 roku pojawił się model reform Leszka Balcerowicza, Kuroń wsparł nurt liberalny. Potem uznał jednak, że stosowane rozwiązania szły za daleko, i zaczął budować dialog społeczny. To dzięki jego determinacji w dużym stopniu rozpoczęto negocjacje w sprawie paktu o przedsiębiorstwie państwowym, gdzie zapisano powołanie komisji trójstronnej.

Jerzy Hausner
zaznaczył, że według Kuronia zasada pracowniczej partycypacji i pełny obieg informacji między zarządzanymi a zarządzającymi stanowią fundament demokratyzacji transformacji. Czuł się winny, że jako pierwszy minister pracy zrozumiał to za późno, i próbował naprawić błąd w pakcie o przedsiębiorstwie, który uważał ostatecznie za zbyt ostrożny. Według Hausnera to przykład odpowiedzialnego postępowania. Z kolei Adam Michnik potwierdził, że Jacek Kuroń pozostał wierny samorządności pracowniczej. Według niego w aksjologii polityka główne miejsce zajmowały egalitaryzm oraz wierność skrzywdzonym i poniżonym. Jak wskazał, wypełnieniem etyki odpowiedzialności był projekt „Nie palcie komitetów, zakładajcie własne”, czyli apel o jawne samoorganizowanie się, które przełamuje bariery strachu i bierności.

III. Wobec innych, wobec dyskryminacji: w poszukiwaniu nowej polskiej tożsamości
 
Jacek Kuroń miał ogromne zasługi w kwestiach mniejszości narodowych, ale stosunkowi do mniejszości w Polsce czy obliczom polskiej tożsamości i patriotyzmu można wiele zarzucić – mówili uczestnicy sesji. Mirosław Czech podkreślał, że według Kuronia polityce państwa wobec mniejszości powinno przyświecać założenie braku dyskryminacji, a nawet afirmacji mniejszości. Uważał, że bez przełamania poczucia krzywdy w stosunkach polsko-ukraińskich nie uda się zbudować trwałego fundamentu dla relacji dwustronnych. Zdaniem Czecha efektem działań Kuronia są pozytywne zmiany w tych stosunkach.

Kinga Dunin
zajęła się kwestiami aktualnymi. Zauważyła, że w programie PiS wizja kultury polskiej jest oparta o idee martyrologiczne i ścisły związek z Kościołem katolickim, więc nie ma w niej miejsca np. dla mniejszości seksualnych. Dunin wytknęła „mainstreamowej” opinii publicznej brak reakcji na tę wizję. Andrzej Mencwel zwracał zaś uwagę na wielką dysproporcję w Polsce między honorowaniem „kanonu militarno-politycznego” a upamiętnianiem zasług w samoorganizacji społeczeństwa. Trzeba przebudować kanony edukacyjne w oparciu o to, co inspiruje do pracy społecznej – apelował.

Według Joanny Tokarskiej-Bakir Polska jest krajem „znormalizowanej dyskryminacji inności”. Za normatywne uznaje się to, co statystycznie przeważające: katolicyzm, heteroseksualność i rodzinę, a takie kategorie jak rasa czy gender zostają określone mianem „ideologicznych”. Jednocześnie np. na stadionach pojawiają się hasła świadczące o identyfikowaniu się ze sprawcami Holocaustu.

Z kolei Andrzej Nowak zaznaczył, że w naturze ludzkiej istnieje chęć obrony tożsamości zastanej i ściera się ona z pragnieniem zmiany, otwarcia na przyszłość. Wskazał, że Kuroń odnosił się krytycznie do polskiej tożsamości, mówił o Polakach, że nie dojrzeli do rachunku sumienia, bo ciąży na nich „kompleks ofiary”, który nie pozwala na uznanie, że strona polska była krzywdzicielem. Karolina Wigura zwróciła uwagę na rolę państwa we wspieraniu określonego rodzaju tożsamości.

IV. Dziedzictwo – następne pokolenie wobec dylematów III RP

Dziedzictwo Jacka Kuronia – zauważył Szymon Gutkowski – to dużo więcej niż postawa wobec dylematów III RP. Stosunek ludzi do kształtu państwa po 1989 roku można mierzyć np. niską frekwencją w wyborach czy dużą emigracją. Czy to przejaw nieakceptacji III RP czy też brak zainteresowania? – pytał. Dominika Kozłowska zaznaczyła zaś, że od końca lat 90. decyzje strategiczne były już podjęte i kolejne rządy kontynuowały kierunek transformacji. Problem zaczął się w ostatnich latach, gdy pojawiła się potrzeba nowej strategii. Obecnie tendencja do polaryzowania na dwa obozy jest bardzo silna, co definiuje politykę w kategoriach walki.

Piotr Laskowski
zauważył, że projektem Kuronia było oddanie ludziom możliwości decydowania poprzez np. ruchy społeczne czy oddolne stowarzyszenia. Tego jednak nie udaje się osiągnąć i „w tym sensie kapitalizm jest morderczy”. Właśnie dlatego język Kuronia tak bardzo nie pasuje do rzeczywistości. Z kolei Michał Sutowski wyróżnił trzy wątki z poglądów Kuronia, których dziś brakuje. Po pierwsze, istotne jest napięcie między myśleniem teoretycznym a działaniem praktycznym, Kuroń bowiem sprawdzał teorie w działaniu. Po drugie, choć działał poprzez budowanie więzi, był gotów przeciwstawić się swojemu środowisku. W Polsce zaś politykę uprawia się w dużym stopniu na zasadach towarzyskich. Po trzecie, ważnym elementem poglądów Kuronia jest kwestia otwartości i dialogu.

Na brak rozsądnych diagnoz w Polsce wskazała Karolina Wigura. Według niej nastąpiła „abdykacja” starej inteligencji, panuje niezrozumienie między pokoleniami i brakuje wyartykułowania potrzeb najmłodszej generacji. Jej zdaniem przed Polską stoi pytanie, jak zbudować liberalizm po liberalizmie, a zasadniczym wyzwaniem są nierówności.

Podsumowując dyskusję, Szymon Gutkowski uznał, że zarówno konserwatyści, jak i liberałowie czy lewica odnajdują się w poglądach Kuronia. Dziś byłby on pomostem między młodym pokoleniem a rzeczywistością polityczną, natomiast wśród obecnych polityków nie ma takiego autorytetu ani takiego pomostu.
 
Noty biograficzne:
 
Bogdan Borusewicz (ur. 1949) – polityk, od 2005 roku marszałek Senatu RP. W latach PRL działacz opozycji demokratycznej. Członek Komitetu Obrony Robotników. W latach 1977-1978 współorganizator Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W 1980 roku brał udział w przygotowywaniu strony organizacyjnej strajku sierpniowego w Stoczni Gdańskiej i opracowywaniu postulatów strajkowych. Jeden z założycieli NSZZ „Solidarność”. W stanie wojennym ukrywał się i organizował struktury podziemne „Solidarności”. Był m.in. przewodniczącym zarządu Regionu Gdańskiego oraz wiceprzewodniczącym Komisji Krajowej. W 1986 został aresztowany i więziony do 1988 roku. W latach 1991-2001 poseł na Sejm RP. W latach 1997-2000 wiceminister spraw wewnętrznych.
 
Elżbieta Ciżewska (ur. 1979) — socjolożka, historyczka idei, dr, Adiunkt w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka Filozofia publiczna Solidarności. Solidarność 1980-1981 z perspektywy republikańskiej tradycji politycznej (2010). Publikowała m.in. w „Teologii Politycznej”, „Znaku”, „Res Publice Nowej” oraz w słowackim czasopiśmie „Impuls”. Związana m.in. z Instytutem Tertio Millennio oraz Centrum Myśli Jana Pawła II
 
Mirosław Czech (ur. 1962) – publicysta, komentator polityczny „Gazety Wyborczej”, członek Zarządu Fundacji Batorego. Członek władz Związku Ukraińców w Polsce. W latach 1993–2001 poseł na Sejm RP. Działacz Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności, gdzie pełnił m.in. funkcję sekretarza generalnego.
 
Kinga Dunin (ur. 1954) – socjolożka kultury, publicystka, krytyczka literacka, dr, Wykładowczyni na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Od 1977 roku współpracowniczka KOR oraz Niezależnej Oficyny Wydawniczej. Po roku 1989 współpracowała z ruchem feministycznym. Współzałożycielka Partii Zielonych. Członkini redakcji „Krytyki Politycznej”. Felietonistka „Wysokich Obcasów” (dodatku do „Gazety Wyborczej”). Ostatnio wydała Kochaj i rób (2012).
 
Juliusz Gardawski (ur. 1948) – socjolog, prof. dr hab. Kierownik Katedry Socjologii Ekonomicznej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Autor wielu badań i prac dotyczących robotników, instytucji pracowniczych, dialogu społecznego i związków zawodowych. Wydał m.in. Świadomość ekonomiczna w czasach przełomu (1992), Przyzwolenie ograniczone. Robotnicy wobec rynku i demokracji (1996), Powracająca klasa: sektor prywatny w III Rzeczypospolitej (2001).
 
Dariusz Gawin (ur. 1964) – historyk idei, filozof, prof. Od 1993 roku pracownik Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, obecnie kierownik Zakładu Społeczeństwa Obywatelskiego IFiS PAN. Od 2005 roku zastępca dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego. Członek kolegium redakcyjnego „Teologii Politycznej”. Jest członkiem Kolegium Historyczno-Programowego Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku, Rady Fundacji Szkoła Liderów oraz zarządu Fundacji Instytut Wolności. Publikował m.in. w „Przeglądzie Politycznym”, „Res Publice Nowej”, „Teologii Politycznej”, „Znaku”. Ostatnio wydał m.in. Wielki zwrot. Ewolucja lewicy i odrodzenie idei społeczeństwa obywatelskiego 1956-1976 (2013).
 
Szymon Gutkowski (ur. 1970) – menedżer, doradca d/s strategii i marketingu. Przewodniczący Stowarzyszenia Projekt: Polska. Członek Zarządu Fundacji im. Stefana Batorego. Współwłaściciel i dyrektor generalny DDB (d. Corporate Profiles DDB). Realizował m.in. na zlecenie polskiego rządu duże projekty komunikacji społecznej: Program Powszechnej Prywatyzacji, Pakiet Czterech Reform Społecznych Jerzego Buzka, Reforma Ubezpieczeń Społecznych. W 1991 roku pracował w Sztabie Wyborczym Unii Demokratycznej Jacka Kuronia. Jeden z twórców kampanii przed referendum europejskim „Inicjatywa TAK w Referendum” oraz inicjatywy Razem ’89.
 
Jerzy Hausner (ur. w 1949) - ekonomista, prof. dr hab. Kierownik Katedry Gospodarki i Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie. Członek Rady Polityki Pieniężnej. W latach 1994-1996 szef zespołu doradców wicepremiera ds. gospodarczych, w 1997 roku pełnomocnik rządu ds. reformy zabezpieczenia społecznego. W latach 1996-2001 członek Zespołu Doradców Ekonomicznych Prezydenta RP. W latach 2001-2005 poseł na Sejm RP. Od 2001 roku minister pracy i polityki społecznej, a w 2003 roku wicepremier oraz minister gospodarki, pracy i polityki społecznej.
 
Dominika Kozłowska (ur. 1978) – redaktorka naczelna miesięcznika „Znak”, filozofka, dr. Związana ze środowiskiem uczniów i przyjaciół ks. Józefa Tischnera skupionych wokół Instytutu Myśli Józefa Tischnera. Wcześniej była redaktorką naczelną „Thinking in Values”.
 
Piotr Laskowski (ur. 1976) - adiunkt w Zakładzie Filozofii i Bioetyki Uniwersytetu Jagiellońskiego – Collegium Medicum. Współtwórca i pierwszy dyrektor Wielokulturowego Liceum Humanistycznego w Warszawie. Wykładał na Uniwersytecie Powszechnym w Teremiskach. Zajmuje się filozofią społeczną i polityczną XIX i XX wieku. Ostatnio wydał: Maszyny wojenne. Georges Sorel i strategie radykalnej filozofii politycznej (2011).
 
Michał Łuczewski (ur. 1978) – socjolog, dr. Adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Wicedyrektor Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie. Członek redakcji „44/Czterdzieści i Cztery”. Publikował m.in. w „Arcanach”, „Polsce The Times”, „Res Publice Nowej”, „Wprost”. Wydał m.in. : Odwieczny naród. Polak i katolik w Żmiącej (2013).
 
Andrzej Mencwel (ur. 1940) – historyk i krytyk literatury i kultury polskiej, antropolog kultury, eseista, publicysta, prof. dr hab. Wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1992 roku kierownik Katedry Kultury Polskiej UW, a następnie, w latach 1998–2005, dyrektor Instytutu Kultury Polskiej UW, obecnie przewodniczący Rady tego Instytutu. Ostatnio wydał m.in. No! Io non sono morto... Jak czytać Legendę Młodej Polski? (2001), Kaliningrad, moja miłość. Dwa pokrewne eseje podróżne (2003), Wyobraźnia antropologiczna (2006), Rodzinna Europa po raz pierwszy (2009).
 
Adam Michnik (ur. 1946) – historyk, dziennikarz. Redaktor naczelny „Gazety Wyborczej”. Uczestnik wydarzeń marca’68. Aresztowany i skazany. Współtwórca Komitetu Obrony Robotników. Jeden z założycieli i wykładowca Towarzystwa Kursów Naukowych. W latach 1977–1989 redaktor i współpracownik niezależnych pism „Biuletynu Informacyjne”, „Zapisu” i „Krytyki”. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowany, a następnie aresztowany. Zwolniony w 1984 roku. Od 1989 do 1991 poseł. Ostatnio wydał: Przeciw antysemityzmowi 1936-2009 (wybór, wstęp i oprac. 2010).
 
Karol Modzelewski (1937) – historyk, mediewista, prof. dr hab. W 1964 roku z Jackiem Kuroniem ogłosił List otwarty do Partii. Usunięty z PZPR i skazany na karę 3,5 roku pozbawienia wolności. Uczestnik wydarzeń marcowych’68. Ponownie uwięziony. Zwolniony w 1971 roku. W latach 1972–1983 pracownik Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN we Wrocławiu. Działacz „Solidarności”, członek m.in. Krajowej Komisji Porozumiewawczej. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowany, a następnie aresztowany. W latach 1992–1994 pracownik Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1994 roku profesor w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. W okresie 1989–1991 senator RP. Ostatnio wydał: Zajeździmy kobyłę historii. Wyznania poobijanego jeźdźca (2013).
 
Andrzej Nowak (ur. 1960) – historyk, publicysta, nauczyciel akademicki, sowietolog, prof. dr hab. Kierownik Pracowni Dziejów ZSRR i Europy Wschodniej Instytutu Historii PAN oraz Zakładu Historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Były redaktor naczelny dwumiesięcznika „Arcana”. Ostatnio opublikował: Ab Imperio: nowe spojrzenia na historię Europy Wschodniej (2004), Historie politycznych tradycji. Piłsudski, Putin i inni (2007), Strachy i Lachy. Przemiany polskiej pamięci (2012), Intelektualna historia III RP. Rozmowy z lat 1990-2012 (2013).
 
Janusz Reykowski (ur. 1929) – psycholog społeczny, prof. dr hab. W latach 1951-1980 pracownik Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1980 do 2002 roku dyrektor Instytutu Psychologii PAN. Od 1996 roku przewodniczący Rady Programowej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Członek-korespondent Polskiej Akademii Nauk. Od 2003 roku prezydent Międzynarodowego Towarzystwa Psychologii Politycznej (International Society of Political Psychology). Uczestnik obrad Okrągłego Stołu - współprzewodniczący Stołu Politycznego ds. reform politycznych. W latach 1988-1990 członek Biura Politycznego KC PZPR.
 
Michał Sutowski (ur. 1985) – politolog, publicysta. Członek zespołu Krytyki Politycznej. Tłumacz. Publikował m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Krytyce Politycznej”, „Rzeczpospolitej”. Współredaktor wyboru pism Jacka Kuronia. Ostatnio wydał Żyj i pozwól żyć (rozmowa z Agatą Bielik-Robson, 2012) oraz Wujec. Związki przyjacielskie (rozmowa z Ludwiką Wujec, 2014).
 
Jerzy Szacki (ur. 1929) – socjolog i historyk idei, prof. dr hab. Emerytowany profesor Uniwersytetu Warszawskiego, wykładowca Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. W latach 1967-1968 prodziekan Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1981-1983 dziekan Wydziału Filozofii i Socjologii UW. W latach 1968-1999 kierował Zakładem Historii Myśli Społecznej w Instytucie Socjologii UW. Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, w latach 1972-1976 jego przewodniczący. W latach 1978-1982 uczestnik Konwersatorium „Doświadczenie i Przyszłość”. Ostatnio wydał: Kontrrewolucyjne paradoksy (2012).
 
Joanna Tokarska-Bakir (ur. 1958) – antropolożka kultury, eseistka, prof. dr hab. Pracowniczka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz Collegium Civitas. Wydała m. in. Wyzwolenie przez zmysły. Koncepcje soteriologii tybetańskiej (1997), Obraz osobliwy. Hermeneutyczna lektura źródeł etnograficznych (2000), Rzeczy mgliste. Eseje i studia (2004), Legendy o krwi. Antropologia przesądu (2008), Okrzyki pogromowe. Szkice z antropologii historycznej Polski lat 1939–1946 (2012).
 
Karolina Wigura (ur. 1980) – socjolożka, publicystka. Członkini redakcji Tygodnika Internetowego „Kultura Liberalna” (www.kulturaliberalna.pl) oraz Zarządu Fundacji Batorego. Adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Publikowała m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Europie” (dodatku do „Dziennika. Polska. Europa. Świat”), „Przeglądzie Politycznym”, „Tygodniku Powszechnym”, „Znaku”. Autorka książki Wina narodów. Przebaczenie jako strategia prowadzenia polityki (2011).
 
 
Konferencja organizowana wspólnie z „Gazetą Wyborczą” i Krytyką Polityczną
          


Copyright © Fundacja Batorego
Drukuj stronę
Do góry