|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Sprawozdanie 2005
Program Współpracy MiędzynarodowejUnia Europejska, pomimo wewnętrznego kryzysu wywołanego odrzuceniem we Francji i Holandii traktatu konstytucyjnego, staje się coraz ważniejszym punktem odniesienia dla wschodnich sąsiadów. Zaangażowanie Unii, przy udziale nowych państw członkowskich, w rozwiązanie kryzysu ukraińskiego i proeuropejskie aspiracje „pomarańczowej” władzy na Ukrainie stworzyło podstawy do realnej integracji Ukrainy z Europą, choć sama perspektywa członkostwa wydaje się być odległa. Konsekwencją tych wydarzeń jest rosnące w europejskich stolicach zainteresowanie sytuacją na Białorusi i poczucie, że należy okazać solidarność z białoruskimi siłami demokratycznymi. Te pozytywne tendencje w ograniczonym jednak stopniu przekładają się na konkretne działania: rzeczywista liberalizacja warunków podróżowania na terytorium UE dla wschodnich sąsiadów jest niepewna i odłożona w czasie, a unijne programy pomocowe są niedopasowane do warunków panujących na Białorusi. Powyższa diagnoza stanowiła punkt wyjścia do prowadzonych przez nas w roku 2005 działań. W ramach wsparcia proeuropejskich tendencji w krajach zza wschodniej granicy kontynuowaliśmy inicjatywy mające na celu popularyzację idei integracji europejskiej na Ukrainie, a także – mimo diametralnie różnych warunków wewnętrznych – na Białorusi. Uczestniczyliśmy w międzynarodowej debacie poświęconej konsekwencjom pomarańczowej rewolucji, przedstawiając pomysły na zbliżenie Ukrainy do Unii. Prowadziliśmy też działania na rzecz przyjaznej granicy Unii Europejskiej, rozszerzając projekt monitoringu polityki wizowej wobec krajów Europy Wschodniej na siedem państw Wspólnoty. Podejmowaliśmy debatę o wspólnym dziedzictwie historycznym naszej części Europy. Wspomagaliśmy udział polskiego trzeciego sektora w dyskusji o strategii wykorzystania funduszy strukturalnych. Pracowaliśmy nad zwiększeniem aktywności Polski w międzynarodowych działaniach pomocowych. W ramach Programu prowadziliśmy następujące projekty: Nowa Unia Europejska i UkrainaCelem projektu prowadzonego przez nas od 2002 roku jest ocena stosunków między Unią Europejską a Ukrainą, analiza wpływu, jaki na te stosunki ma rozszerzenie Unii oraz opracowanie możliwych strategii i konkretnych rozwiązań dotyczących relacji między poszerzoną Unią a Ukrainą, która od 2004 roku stała się jej bezpośrednim sąsiadem. W minionym roku prowadziliśmy szereg działań popularyzatorskich adresowanych do regionalnych elit Ukrainy, poświęconych zbliżeniu Ukrainy do Unii Europejskiej oraz polskiemu doświadczeniu członkostwa we Wspólnocie. Część z tych działań, pod wspólną nazwą Ukraina w drodze do UE, realizowaliśmy we współpracy z Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej przy finansowym wsparciu ze strony Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Złożyły się na nie seminaria i debaty publiczne w Warszawie, Berlinie i kilkunastu miastach na Ukrainie oraz wizyta studyjna przedstawicieli elit ukraińskich w Polsce. Stosunki polsko-ukraińskie po pomarańczowej rewolucji. Propozycje dla polskiej polityki zagranicznej
W dyskusji z udziałem Bogumiły Berdychowskiej (Forum Polsko-Ukraińskie), Jacka Cichockiego (Ośrodek Studiów Wschodnich), Pawła Kowala (Urząd m. st. Warszawy) i Antoniego Podolskiego (Centrum Stosunków Międzynarodowych) udział wzięło około 90 osób. Rozmawiano o wymiarze społecznym relacji polsko-ukraińskich, współpracy gospodarczej i wspólnej przeszłości. Ukraina w drodze do Unii Europejskiej
Wizyta przedstawicieli ukraińskiej administracji i władz obwodowych, samorządu obwodowego, środowisk akademickich i oświatowych oraz organizacji pozarządowych. Głównym celem wizyty było przekazanie przedstawicielom ukraińskich elit regionalnych wiedzy na temat praktycznych skutków integracji europejskiej dla rozwoju instytucji demokratycznych, przemian społecznych i gospodarczych w Polsce oraz pokazanie, w jaki sposób instytucje regionalne na Ukrainie mogą korzystać z możliwości rozwojowych, jakie daje unijna polityka regionalna. Uczestnicy odwiedzili m.in.: władze regionalne, szkoły wyższe, organizacje pozarządowe, ośrodki zajmujące się rozwojem regionalnym, edukacją i funduszami europejskimi oraz Urząd Komitetu Integracji Europejskiej. Ukraina w drodze do Unii Europejskiej
Jesienią zorganizowaliśmy cykl seminariów dla przedstawicieli lokalnych elit w dziewięciu miastach Ukrainy: Ługańsk, Donieck, Zaporoże (27–29 września), Mikołajów, Cherson, Kirowograd (25–27 października), Połtawa, Sumy i Czernihów (29 listopada – 1 grudnia). Wzięli w nich udział eksperci z Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, Centralnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Fundacji Batorego oraz Centrum ds. Pokoju, Konwersji i Polityki Zagranicznej Ukrainy (CPCFPU) z Kijowa. Celem seminariów było podzielenie się polskim doświadczeniem integracji europejskiej i jej skutków dla przemian politycznych, społecznych i gospodarczych oraz pokazanie aktualnego stanu stosunków UE–Ukraina i ich perspektyw. W każdym ze spotkań wzięło udział od 80 do 200 osób: przedstawicieli administracji i władz obwodowych, środowisk akademickich i oświatowych, działacze organizacji pozarządowych i dziennikarze. Perspektywa negocjacji UE – Ukraina o ułatwieniach wizowych
W dyskusji nad perspektywą ułatwień w ruchu wizowym dla Ukraińców wyjeżdżających do krajów UE udział wzięli: Borys Bazylewskij (dyrektor Departamentu Służby Konsularnej MSZ Ukrainy), Ian Boag (szef Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Kijowie), Maciej Duszczyk (zastępca dyrektora Departamentu Analiz i Strategii UKIE), Irina Sushko (kierownik programu monitoringu polityki wizowej Centrum ds. Pokoju, Konwersji i Polityki Zagranicznej Ukrainy CPCFPU), Ołeksandr Sushko (dyrektor CPCFPU) i Jakub Boratyński (dyrektor programowy Fundacji Batorego). Podczas seminarium zaprezentowany został także raport: Wizy z „ludzką twarzą”? Negocjacje między UE i Ukrainą o ułatwieniach w ruchu wizowym. W spotkaniu uczestniczyło 35 osób: analitycy, dyplomaci państw UE, dziennikarze. W poszukiwaniu efektywnej polityki UE wobec Sąsiadów Wschodnich. Europejska Polityka Sąsiedztwa: rola państw członkowskich i Parlamentu Europejskiego
W seminarium zorganizowanym we współpracy z Fundacją Nauki i Polityki (Stiftung Wissenschaft und Politik) z Berlina wzięło udział około 30 osób reprezentujących ośrodki analityczne i akademickie oraz instytucje państwowe. Dyskusja dotyczyła przyszłości Europejskiej Polityki Sąsiedztwa (EPS) oraz polityki UE wobec Ukrainy i Białorusi i sytuacji w tych państwach. Czy rok po pomarańczowej rewolucji Ukraina i Unia Europejska są bliżej siebie?
Spotkanie zorganizowane wspólnie z Centrum ds. Pokoju, Konwersji i Polityki Zagranicznej Ukrainy (CPCFPU) poświęcone było relacjom ukraińsko-unijnym po pomarańczowej rewolucji i perspektywom integracji europejskiej Ukrainy. Paneliści: Ihor Dir (dyrektor departamentu UE w MSZ Ukrainy), Walery Czałyj (Centrum Badań Ekonomicznych i Politycznych im. Razumkowa), Jacek Cichocki (Ośrodek Studiów Wschodnich), Ian Boag (szef Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Kijowie), Grzegorz Gromadzki (Fundacja Batorego), Jan Hofmokl (UKIE), Laura Reinilä (ambasador Finlandii w Kijowie), Oleksandr Suszko (CPCFPU). W spotkaniu uczestniczyło około 40 osób, w tym przedstawiciele ośrodków analitycznych, ukraińskich instytucji państwowych, ambasad państw UE. Rok po pomarańczowej rewolucji – Ukraina bliżej Europy?
O tym, co zmieniło się w ich kraju w ciągu ostatnich 12 miesięcy mówili: Antin Borkowśki (Ukrajina Mołoda), Roman Bryl (Dieło), Wołodymyr Fesenko (Centrum Stosowanych Badań Politycznych Penta) i Tetjana Iwżenko (Niezawisimaja Gazieta). W spotkaniu wzięło udział około 50 osób zajmujących się sprawami ukraińskimi. Publikacje W ramach projektu we współpracy z naszymi partnerami z Ukrainy, Polski i innych krajów przygotowaliśmy następujące publikacje i raporty:
Europejski wybór dla BiałorusiCelem prowadzonego od 2002 roku projektu jest skupienie niezależnych białoruskich środowisk proreformatorskich wokół wspólnej pracy przy budowie podstaw demokracji w ich kraju, a także wprowadzenie do międzynarodowej debaty kwestii polityki Unii Europejskiej wobec Białorusi. W wyniku zainicjowanej przez nas wspólnej pracy środowisk niezależnych białoruskich ekspertów powstał zbiór rekomendacji dotyczących kierunków przemian na Białorusi, który złożył się na publikację Białoruś: scenariusze reform wydaną przez nas w językach: białoruskim, rosyjskim i angielskim. Od jesieni 2003 publikacja ta rozpowszechniana jest wśród elit białoruskich i środowisk opiniotwórczych w UE. W roku 2005 we współpracy z Białoruskim Towarzystwem Schumanowskim prezentowaliśmy ją w 20 miejscowościach na Białorusi: Baranowicze, Hancewicze/Pińsk (obwód brzeski), Grodno, Lida (obwód grodzieński); Homel, Turau, Reczyca, Mozyr, Swietłahorsk (obwód homelski); Hlusk, Horki (obwód mohylewski); Czyśc, Słuck, Salihorsk, Marijna Horka (obwód miński); Głębokie, Rasony, Hermanowicze, Postawy, Szumilina (obwód witebski). W spotkaniach wzięło udział ponad 360 osób – studentów, nauczycieli i wykładowców akademickich, przedsiębiorców prywatnych, pracowników urzędów i przedsiębiorstw państwowych, lokalnych działaczy partii politycznych, lekarzy, artystów, działaczy związków zawodowych i organizacji pozarządowych, dziennikarzy, radnych samorządowych. Publikacje W roku 2005 we współpracy z naszymi partnerami wydaliśmy następujące publikacje:
Przyjazna granicaCelem prowadzonego od 2002 projektu jest, z jednej strony, podniesienie standardów obsługi cudzoziemców na granicy wschodniej i uwrażliwienie opinii publicznej na potrzeby wprowadzenia przyjaznych rozwiązań granicznych dla wschodnich sąsiadów, z drugiej zaś, usprawnienie działania polskiego i unijnego systemu wizowego wobec wschodnich sąsiadów Unii Europejskiej. W 2005 roku skoncentrowaliśmy się na badaniu funkcjonowania systemu wydawania wiz w wybranych siedmiu krajach unijnych (Belgii, Finlandii, Francji, Litwy, Niemiec, Republiki Czeskiej i Wielkiej Brytanii) obywatelom czterech krajów Europy Wschodniej (Białorusi, Mołdawii, Ukrainy i Rosji). Naszymi partnerami w projekcie obok Collegium Civitas, które koordynowało badania socjologiczne, były cztery organizacje pozarządowe z Europy Wschodniej: mołdawski Instytut na rzecz Polityki Publicznej, Moskiewskie Biuro Obrony Praw Człowieka oraz Centrum ds. Pokoju i Konwersji Polityki Zagranicznej Ukrainy (ze względu na sytuację polityczną na Białorusi nie podajemy nazw organizacji partnerskiej w tym kraju). Przy realizacji projektu współdziałali również eksperci i naukowcy z siedmiu objętych projektem państw Unii Europejskiej oraz eksperci Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Przygotowanie badań, które miały stanowić postawę do oceny polityki wizowej, podzielone było na kilka etapów: wiosną 2005 zorganizowaliśmy konferencję przygotowawczą dla wszystkich uczestników projektu, do połowy lipca partnerzy wschodni zebrali dane dotyczące sposobu prowadzenia polityki informacyjnej w konsulatach badanych krajów unijnych, a partnerzy zachodni uzyskali oficjalne dane z ministerstw spraw zagranicznych swoich krajów odnośnie statystyki odmów wydania wiz. Zebrane dane posłużyły do opracowania metody badań w konsulatach i ułożenia pytań ankietowych. Ostatnim etapem przygotowań do badań terenowych było szkolenie organizacji partnerskich i ankieterów we wrześniu 2005. Decydującym etapem projektu w 2005 roku były badania ankietowe przeprowadzone wśród osób ubiegających się o wizy państw UE w konsulatach w Kiszyniowie, Kijowie, Mińsku i Moskwie. W okresie od 10 października do końca grudnia 2005 przeprowadzono blisko 1300 wywiadów z osobami ubiegającymi się o wizy. W tym samym czasie nasi partnerzy zachodni przeprowadzili wywiady telefoniczne z pracownikami placówek konsularnych badanych krajów członkowskich Wspólnoty. Wszystkie organizacje partnerskie, które wzięły udział w projekcie, otrzymały od nas dotacje na szkolenia i badania. Uzyskane w badaniach dane pozwolą na przedstawienie najlepszych praktyk konsularnych z punktu widzenia dostępności wiz, a także propozycji zminimalizowania uciążliwości związanych z ich otrzymaniem. Przemieszczone dobra kulturyOd 2002 roku prowadzimy projekt poświęcony problemowi zaginionych lub przemieszczonych dóbr kultury, które w wyniku wojen i zmian granic znalazły się na obszarze innych państw. Jego celem jest ożywienie publicznej debaty na ten kontrowersyjny i przez lata przemilczany temat oraz doprowadzenie do wypracowania wspólnego stanowiska krajów Europy Środkowej i Wschodniej. W roku 2005 zorganizowaliśmy seminarium eksperckie i publiczną dyskusję, a także wydaliśmy dwie publikacje dotyczące tego problemu. Własność prywatna a dobro publiczne. Problemy własnościowe i dobra kultury
O problemie reprywatyzacji w Polsce oraz wzajemnych relacjach pomiędzy prawem własności, dobrem publicznym i wymogiem zachowania dziedzictwa kulturalnego mówili: Nawojka Cieślińska-Lobkowicz (historyk sztuki, Forum ds. Rozproszonych Dóbr Kultury), Wojciech Kowalski (prawnik, Ministerstwo Spraw Zagranicznych), Andrzej Rottermund (historyk sztuki, Zamek Królewski w Warszawie) oraz Karol Tarnowski (filozof, Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie). Polska–Ukraina – wspólne dziedzictwo. Współpraca a problem roszczeń
Seminarium poświęcone było współpracy po 1991 roku między instytucjami z Polski i Ukrainy w zakresie ochrony i udostępnia dóbr kultury (zbiorów archiwalnych, bibliotecznych i muzealnych) zaliczanych do wspólnego dziedzictwa kulturalnego oraz problemowi wzajemnych roszczeń i polityce obu państw w tej dziedzinie. Paneliści: Jan Basta (archiwista, Archiwum Państwowe, Rzeszów), Nawojka Cieślińska-Lobkowicz (historyk sztuki, Forum ds. Rozproszonych Dóbr Kultury, Warszawa), Roman Czmełyk (historyk sztuki, Muzeum Etnografii i Sztuki Użytkowej, Lwów, Sylwester Mirosław Czopek (historyk, Muzeum Okręgowe, Rzeszów), Myrosława Keryk (historyk kultury, Lwów), Ewa Klekot (historyk sztuki, Uniwersytet Warszawski, Warszawa), Serhij Kot (historyk, Instytut Historii Ukrainy Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, Kijów), Wojciech Kowalski (prawnik, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Warszawa), Jacek Krochmal (archiwista, Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, Warszawa), Hanna Łaskarzewska (bibliotekarz, Biblioteka Narodowa, Warszawa), Maciej Matwijów (historyk, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław), Jacek Miler (Ministerstwo Kultury, Warszawa), Mariusz Jerzy Olbromski (muzealnik, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, Przemyśl), Heorhyj Papakin (archiwista, Państwowy Komitet Archiwów Ukrainy, Kijów), Diana Pelc (archiwista, Centralne Państwowe Historyczne Archiwum Ukrainy, Lwów), Zdzisław Pietrzyk (historyk, Biblioteka Jagiellońska, Kraków), Iryna Rymarowycz (bibliotekarz, Narodowa Biblioteka Ukrainy im. Wernadzkiego, Kijów), Janusz Smaza (konserwator, Akademia Sztuk Pięknych, Warszawa), Władysław Stępniak (archiwista, Naczelna Dyrekcja Archiwów Państwowych, Warszawa), Krzysztof Walczak (bibliotekarz, Książnica Pedagogiczna im. Alfonsa Parczewskiego, Kalisz). Publikacje We współpracy z Wydawnictwem Trio wydaliśmy następujące publikacje:
Konferencja Pamięć i polityka zagraniczna28 czerwca 2005 zorganizowaliśmy konferencję poświęconą znaczeniu historii w stosunkach Polski z jej sąsiadami: Niemcami, Rosją i Ukrainą oraz roli i możliwości państwa w budowaniu pamięci historycznej. W spotkaniu wzięli udział politycy, historycy, politolodzy, socjologowie, dyplomaci i dziennikarze. Wśród referentów znaleźli się m.in. Klaus Bachmann (politolog, Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego), Władysław Bartoszewski (historyk, polityk, były minister spraw zagranicznych RP), Bogumiła Berdychowska (publicystka, Forum Polsko-Ukraińskie), Marek Borowski (polityk, przewodniczący Socjaldemokracji Polskiej, poseł RP), Bronisław Geremek (historyk, polityk, poseł Parlamentu Europejskiego, były minister spraw zagranicznych RP), Marek Jurek (polityk, wiceprezes partii Prawo i Sprawiedliwość, poseł RP), Zdzisław Krasnodębski (filozof, socjolog, Uniwersytet w Bremie), Andrzej de Lazari (filolog, literaturoznawca, sowietolog, Instytut Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Łódzkiego), Tadeusz Mazowiecki (polityk, publicysta, były premier RP), Jan Rokita (polityk, przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, poseł RP), Adam Daniel Rotfeld (politolog, minister spraw zagranicznych RP), Donald Tusk (polityk, przewodniczący Platformy Obywatelskiej, wicemarszałek Sejmu RP), Kazimierz Michał Ujazdowski (polityk, publicysta, wiceprezes partii Prawo i Sprawiedliwość, wicemarszałek Sejmu RP) i Anna Wolff-Powęska (historyk, politolog, Instytut Zachodni, Poznań). Referaty i wybrane fragmenty dyskusji ukazały się w tomie zbiorowym Pamięć i polityka zagraniczna. Projekty partnerskieOprócz realizacji projektów własnych Fundacja uczestniczyła także w działaniach prowadzonych w koalicji z innymi organizacjami: Forum Przyjaznego Sąsiedztwa – Litwa, Obwód Kaliningradzki, PolskaOd 2000 roku w ramach projektu Forum Przyjaznego Sąsiedztwa prowadzimy działania na rzecz rozwoju współpracy między różnymi środowiskami z Obwodu Kaliningradzkiego, Polski i Litwy. Głównymi partnerami w projekcie są: Elbląskie Stowarzyszenie Wspierania Inicjatyw Pozarządowych i Stowarzyszenie Wspólnota Kulturowa Borussia, która prowadzi sekretariat wspólnej inicjatywy. W roku 2005 Forum skoncentrowało się na rozwoju współpracy młodzieży i pomocy dla kaliningradzkich organizacji pozarządowych: zorganizowano cykl seminariów, wizyt studyjnych oraz konkursów dotacyjnych w ramach polsko-rosyjskiego Funduszu Młodzieżowego, prowadzono szkolenia dla przedstawicieli kaliningradzkich organizacji pozarządowych oraz działalność poradniczą dla polskich i rosyjskich organizacji oraz placówek edukacyjnych. Grupa ZagranicaOd wiosny 2001 roku Fundacja uczestniczy w pracach koalicji polskich organizacji pozarządowych działających poza granicami naszego kraju. Celami Grupy Zagranica są: wymiana informacji, współpraca z administracją publiczną, udział w formułowaniu i realizowaniu polskiej polityki pomocowej, współpraca z pokrewnymi porozumieniami w innych krajach, a także upowszechnianie informacji o działaniach polskich organizacji pozarządowych poza granicami kraju i zabieganie o poparcie dla ich działań ze strony opinii publicznej. W roku 2005 Grupa Zagranica, zrzeszająca obecnie 38 organizacji członkowskich, uczestniczyła w pracach nad rządowym projektem planu pomocowego m.in. dla Ukrainy, Białorusi, Gruzji i Mołdawii. Dzięki jej interwencji wyeliminowane zostały poważne błędy proceduralne w konkursie grantowym na projekty realizowane przez organizacje pozarządowe na Ukrainie. Grupa zorganizowała również dla swoich członków i innych zainteresowanych organizacji pięć szkoleń z zakresu pozyskiwania funduszy, prowadzenia kampanii społecznych w mediach, przygotowywania wniosków grantowych do National Endowment of Democracy i Komisji Europejskiej, oraz ewaluacji projektów zagranicznych. Przedstawicielstwo polskich organizacji pozarządowych w BrukseliZadaniem zainicjowanego i wspieranego przez kilka lat przez Fundację Przedstawicielstwa organizacji pozarządowych w Brukseli była pomoc organizacjom pozarządowym w aktywnym udziale w procesie integracji europejskiej, promowanie polskiego trzeciego sektora wśród instytucji europejskich oraz nawiązywanie współpracy z sieciami organizacji pozarządowych funkcjonującymi w Unii. W ramach Przedstawicielstwa działały biura w Brukseli i w Warszawie. W 2005 roku działalność Przedstawicielstwa skupiała się na: monitorowaniu wdrażania funduszy strukturalnych w Polsce oraz monitorowaniu udziału organizacji w tym procesie, koordynowaniu uczestnictwa organizacji pozarządowych w konsultacjach społecznych Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007–2013, stworzeniu koncepcji i konsultacjach w środowisku trzeciego sektora projektu funduszu dla organizacji pozarządowych w ramach mechanizmu finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz przygotowaniu szeregu spotkań związanych z programowaniem i dystrybucją funduszy strukturalnych. Rok 2005 był ostatnim rokiem pracy Przedstawicielstwa w dotychczasowej formule. W sierpniu zostało zamknięte biuro w Brukseli, a Przedstawicielstwo zostało przekształcone w Program Europejski przy Stowarzyszeniu na rzecz Forum Inicjatyw Pozarządowych, wiodącym partnerze projektu. Projekt ChallengeOd listopada 2004 Fundacja uczestniczy w międzynarodowym projekcie Challenge. The Changing Landscape of Liberty and Security in Europe finansowanym ze środków 6. Programu Ramowego Unii Europejskiej. Projekt realizowany jest przez konsorcjum 21 instytucji partnerskich współpracujących w 17 obszarach tematycznych poświęconych różnym aspektom polityki bezpieczeństwa oraz analizie jej wpływu na swobody obywatelskie. Na prace związane z Challenge składają się badania naukowe oraz działania promocyjne. W ramach projektu Fundacja prowadzi promocję programu monitoringu granic oraz oferuje ekspertyzy dotyczące kwestii migracyjnych. Na seminarium w Centrum Studiów Europejskich (CEPS) w Brukseli, 30 czerwca – 2 lipca 2005, zaprezentowaliśmy wyniki pierwszej edycji programu monitoringu granic, a 8 listopada na konferencji zorganizowanej przez Uniwersytet Maltański przedstawiliśmy referat na temat nielegalnych migracji do Polski.
W roku 2005 działania Programu finansowane były z dotacji: Instytutu Społeczeństwa Otwartego, Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Kanadyjskiej Agencji Rozwoju Międzynarodowego CIDA-ODACE, Centrum Studiów Europejskich (CEPS) w Brukseli. Koszty Programu
Dotacje
* ze względu na sytuację polityczną na Białorusi nie podajemy nazw organizacji partnerskich w tym kraju Copyright © Fundacja Batorego
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
