|
Zmiany w Niemczech, zmiany w Europie
Warszawa, 5-6 października 2006
Noty biograficzne panelistów
Władysław Bartoszewski (ur. 1922) – polityk, działacz społeczny, dziennikarz, pisarz, profesor. W latach 1940-1941 więzień obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Żołnierz Armii Krajowej. W latach 1942-1945 pracownik Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK, a w latach 1943-1944 Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu RP na Kraj. Członek „Żegoty”. Uczestnik Powstania Warszawskiego 1944. Po wojnie dwukrotnie więziony przez władze komunistyczne, skazany pod zarzutem szpiegostwa, w 1955 roku uniewinniony. Współpracownik radia Wolna Europa. Internowany w czasie stanu wojennego. W latach 1990-1995 ambasador RP w Austrii, w 1995 roku i ponownie w latach 2000-2001 minister spraw zagranicznych. W latach 1997-2001 senator. Od czerwca 2001 roku przewodniczący Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Przewodniczący Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej. Autor około 40 książek i ponad 1200 artykułów, głównie na temat okupacji niemieckiej.
Christoph Bertram (ur. 1937) – politolog, doktor. Studiował prawo w Berlinie oraz Bonn i nauki polityczne w Paryżu. W latach 1967-1982 analityk, zastępca dyrektora i – od 1974 – dyrektor Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych (International Institute for Strategic Studies) w Londynie. W latach 1982-1998 główny komentator Die Zeit (sprawy międzynarodowe). Od 1998 do 2005 roku dyrektor Fundacji Nauki i Polityki, Niemieckiego Instytutu Spraw Międzynarodowych i Bezpieczeństwa (Stiftung Wissenschaft und Politik). Od 2005 roku kierownik katedry studiów niemieckich bolońskiego centrum Uniwersytetu Johna Hopkinsa. Od 1999 do 2000 roku członek Komisji Weizsäckera ds. Reformy Bundeswehry. Od 2003 roku członek Rady Synodu Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego (Deutscher Evangelischer Kirchentag), a od 2004 roku berlińskiego Instytutu Demografii i Rozwoju (Institut für Bevölkerung und Entwicklung).
Marek Cichocki (ur. 1966) – filozof, politolog, specjalista od spraw niemieckich, doktor. Pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego. Do 2004 roku dyrektor programowy Centrum Stosunków Międzynarodowych. Obecnie dyrektor programowy Europejskiego Centrum w Natolinie. Tłumacz pism Carla Schmitta. Opublikował: Ciągłość i zmiana (1999); Wspólnota sprzecznych interesów (1999); Z demokracją na ty. Edukacja prawna i obywatelska (2000); Porwanie Europy (2004); Władza i pamięć (2005). Razem z Dariuszem Karłowiczem wydaje rocznik filozoficzny Teologia polityczna. Redaktor naczelny pisma Nowa Europa. Przegląd natoliński.
Dan Diner (ur. 1946) – historyk, profesor. Doktoryzował się w 1973 roku na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie n/Menem, habilitował na tym samym uniwersytecie w roku 1980. Wykładał na uniwersytetach w Odense, Essen i Tel Awiwie. W latach 1994-1999 dyrektor Instytutu Historii Niemiec (Institut für Deutsche Geschichte) na Uniwersytecie w Tel Awiwe. Od 1999 roku dyrektor Instytutu Historii i Kultury Żydowskiej im. Simona-Dubnowa (Simon-Dubnow Institut für Jüdische Geschichte und Kultur) na Uniwersytecie w Lipsku. Od 2001 roku profesor historii nowożytnej Europy na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Gościnnie wykładał na uniwersytetach w Wiedniu, Monachium, Lucernie, Oxfordzie, Princeton oraz University of Illinois.
Marie-Luise Dött (ur. 1953) – przedsiębiorca, gemmolog, polityk. Od 1984 w CDU, do 1999 roku w zarządzie regionalnym CDU Północnej Nadrenii-Westfalii. W latach 1994–2005 działalność w regionalnym zarządzie Stowarzyszenia Małych i Średnich Przedsiębiorców (Mittelstands- und Wirtschaftsvereinigung- MIT/WIV) CDU Od 1995 w krajowym zarządzie MIT/WIV. Od 1998 roku posłanka do Bundestagu. wiceprzewodnicząca parlamentarnego koła małych i średnich przedsiębiorców (Parlamentskreis Mittelstand). W ramach frakcji CDU/CSU przewodniczy grupie roboczej ds. ochrony środowiska i bezpieczeństwa nuklearnego. Od 2001 roku przewodnicząca Związku Katolickich Przedsiębiorców (Bundes Katholischer Unternehmer), prezes Fundacji Romano Guardiniego. Członek komisji ds. polityki energetycznej oraz komisji ds. polityki ochrony środowiska Rady Gospodarczej Niemiec.
Norbert Frei (ur. 1955) – historyk, profesor. Doktoryzował się na uniwersytecie w Monachium w 1979 roku. Do 1997 roku członek grupy badawczej Instytutu Historii w Monachium (Institut für Zeitgeschichte) oraz redaktor kwartalnika historycznego Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte. W latach 1985-1986 wykładał na Uniwersytecie Harvarda, w latach 1997-1996 w Wissenschaftskolleg w Berlinie, a w 2004 roku w Instytucie Kulturoznawstwa w Essen (Kulturwissenschaftliches Institut). Od 1997 do 2004 roku kierował katedrą historii współczesnej na Ruhr – Universität w Bochum, a od 2005 roku wykłada na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie. Po polsku ukazały się jego książki: Polityka wobec przeszłości. Początki Republiki Federalnej i przeszłość nazistowska (1999) oraz Państwo wodzowskie. Rządy narodowosocjalistyczne w latach 1933-1945 (2000).
Ute Frevert (ur. 1954) – historyk, profesorka. Od 1983 roku wykładała na uniwersytetach w Berlinie, Konstancji, Bielefeldzie i Zurichu. Od 2003 roku profesorka na Uniwersytecie Yale. Zajmuje się historią kobiet i relacji genderowych we współczesnych Niemczech, polityką społeczną i zdrowotną Niemiec w XIX wieku, a także wpływem poboru do wojska na niemieckie społeczeństwo od 1814 roku do dnia dzisiejszego. Wykładała gościnnie w Berlinie, Stanfordzie, a także na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. W 1998 roku została laureatką nagrody Leibniza. Po polsku ukazała się jej książka Mąż i niewiasta. Niewiasta i mąż. O różnicach płci w czasach nowoczesnych (1997).
Joachim Gauck (ur. 1940) – pastor. Do 1989 duszpasterz w Lüssow i Rostocku. W 1989 roku współzałożyciel „Nowego Forum” - ruchu skupiającego działaczy demokratycznej opozycji w NRD. Od marca 1990 poseł Izby Ludowej. 3 października 1990 roku powołany na specjalnego pełnomocnika Rządu do spraw dokumentów osobowych dawnej służby bezpieczeństwa (STASI). Od końca 1991 roku pełnomocnik do spraw materiałów służb bezpieczeństwa dawnej Niemieckiej Republiki Demokratycznej zwanego Urzędem Gaucka. Pełnił tę funkcję do 2000 roku. Przewodniczący stowarzyszenia Przeciw Zapomnieniu - dla Demokracji (Gegen Vergessen - für Demokratie). W 1995 roku otrzymał odznaczenie Federalny Krzyż Zasługi (Bundesverdienstkreuz) za działalność dla rewolucji pokojowej 1989 roku. W 1997 roku otrzymał w Bremie nagrodę Hannah Arendt. W 1999 roku został mu przyznany doktorat honoris causa Uniwersytetu w Rostocku. Współautor Czarnej Księgi Komunizmu.
Thomas Gutschker (ur. 1971) – dziennikarz, doktor. Studiował nauki polityczne, języki romańskie, literaturę, oraz filozofię na uniwersytetach w Augsburgu i Waszyngtonie. W latach 2001-2002 szef działu wschodnioeuropejskiego w Frankfurter Allgemeine Zietung. Od 2003 roku redaktor działu zagranicznego w tygodniku Rheinischer Merkur. Specjalizuje się w problematyce europejskiej, Bliskiego Wschodu, stosunków transatlantyckich. Wydał książki: Aristotelische Diskurse (Dyskurs arystotelesowski) oraz Selbstbewusst und unberechenbar? Deutschlands neue Rolle in der Welt (Nowa rola Niemiec w świecie).
Helga Hirsch (ur. 1948) – dziennikarka. Studiowała filologię niemiecką i nauki polityczne na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Od 1979 roku współpracowała z opozycję demokratyczną w Polsce. W latach 1989-1995 warszawska korespondentka tygodnika Die Zeit. Od 1996 niezależna dziennikarka współpracującą z prasą, radiem i telewizją. W Polsce ukazały się Zemsta ofiar: Niemcy w obozach w Polsce 1944-1950, oraz Nie mam keine buty. W 2004 roku ogłosiła nie tłumaczoną na język polski książkę Schweres Gepäck. Flucht und Vertreibung als Lebensthema (Ciężki bagaż: Ucieczka i wypędzenie w ludzkich losach). Autorka filmów dokumentalnych, m.in.: Späte Opfer: Über die Internierungslager für Deutsche in Polen (Spóźnione ofiary. O obozie internowania dla Niemców w Polsce, 1998), Der Erbfeind - Preussen aus polnischer Sicht (Odziedziczony wróg – Prusy z polskiego punktu widzenia, 2001).
Janusz Jankowiak (ur. 1957) – ekonomista, absolwent Wydziału Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Handlowej, doktorant w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN, stypendysta Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku i Komisji Europejskiej w Brukseli i Lizbonie. Obecnie główny ekonomista Polskiej Rady Biznesu. W latach 2000-2006 główny ekonomista grupy BRE Banku. Wcześniej, między innymi, główny ekonomista Westdeutsche Landesbank Polska, współpracownik Fundacji Naukowej Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), a w latach 1995-1997 redaktor naczelny tygodnika Gazeta Bankowa.
Hans Ulrich Klose (ur. 1937) – polityk. Studiował prawo we Freiburgu i Hamburgu. W 1964 roku wstąpił do SPD. W 1970 roku został członkiem rady miasta Hamburga. Od 1972 roku przewodniczący frakcji SPD w radzie. Od 1973 roku minister spraw wewnętrznych Hamburga W latach 1974-1981 burmistrz Hamburga. W 1983 roku wybrany do Bundestagu. Od 1987 roku skarbnik SPD. W latach 1991-1994 przewodniczący frakcji parlamentarnej SPD. W latach 1994-1998 wiceprzewodniczący Bundestagu. W latach 1998-2002 przewodniczący, a od 2005 roku wiceprzewodniczący komisji spraw zagranicznych Bundestagu. Od 2003 przewodniczący niemiecko–amerykańskiej grupy parlamentarnej.
Adam Krzemiński (ur. 1945) – dziennikarz. Studiował germanistykę w Warszawie i Lipsku. Od 1973 roku redaktor tygodnika Polityka, przez rok gościnnie redaktor Die Zeit. Publikował także w Dialogu, Rzeczpospolitej, Tygodniku Powszechnym, Twórczości oraz w Frankfurter Allgemeine Zeitung, Süddeutsche Zeitung i Die Welt. Wydał m.in.: Polen im 20. Jahrhundert (1993) oraz zbiór tekstów Polsko-Niemieckie lustrzenia (2002).
Roman Kuźniar (ur. 1953) – politolog, profesor na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1982 roku pracownik naukowy Instytutu Stosunków Międzynarodowych UW, od 1992 profesor, kierownik Zakładu Studiów Strategicznych. Od 1990 roku pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1992–1994 dyrektor Departamentu Planowania i Analiz, w latach 1994–1998 minister pełnomocny w Stałym Przedstawicielstwie RP przy ONZ w Genewie, w latach 2000–2002 dyrektor Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej. Od 2003 do 2005 roku dyrektor Akademii Dyplomatycznej. Od 1995 członek polskiej delegacji na Komisję Praw Człowieka ONZ. Od czerwca 2005 dyrektor Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Autor książek i artykułów naukowych i publicystycznych oraz redaktor prac zbiorowych z zakresu historii najnowszej stosunków międzynarodowych, problematyki bezpieczeństwa, praw człowieka, studiów strategicznych oraz polskiej polityki zagranicznej. Wydał m.in.: O prawach człowieka (1992); Polityka i siła (2005). Od 1995 redaktor naczelny Rocznika Strategicznego.
Karl Lamers (ur. 1935) – polityk. Studiował prawo i nauki polityczne na uniwersytetach w Bonn i Heidelbergu. W latach 1966-1980 prezydent wiedeńskiej Akademii Politycznej (Politische Akademie), Od 1968 do 1971 przewodniczący młodzieżówki partyjnej CDU w Nadrenii. Od 1971 roku członek zarządu CDU w regionie Północnej Nadrenii–Westfalii, a w latach 1975–81 zastępca przewodniczącego. W latach 1980-2002 poseł do Bundestagu. W latach 1991-2002 pełnił funkcję przewodniczącego komisji spraw zagranicznych i rzecznika CDU ds. międzynarodowych. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Europejskiej Partii Obywatelskiej (European People’s Party). Autor wielu publikacji na temat stosunków międzynarodowych, w tym szczególnie europejskich.
Irena Lipowicz (ur. 1953) – prawnik, profesor; kierownik katedry Prawa Administracyjnego na Uniwersytetu im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Na Wydziale Prawa Uniwersytetu Śląskiego uzyskała tytuł doktora i doktora habilitowanego. Dwukrotna stypendystka Fundacji A. Humboldta: 1983-84 w Tybindze, 1989-90 w Heidelbergu. Opublikowała ponad 50 prac naukowych. Wykładała m.in. na uniwersytetach w Kolonii, Atenach, Passau, Grazu, Dreźnie i Tybindze. Od 1991 do 2000 roku poseł na Sejm, członek klubu parlamentarnego Unii Demokratycznej, a następnie Unii Wolności. Od 1991 roku przewodnicząca Polsko-Austriackiej Grupy Parlamentarnej oraz wiceprzewodnicząca Polsko-Niemieckiej Grupy Parlamentarnej. Od 1997 roku przewodnicząca Komisji Samorządu Terytorialnego, zastępca przewodniczącego klubu parlamentarnego UW oraz wiceprzewodnicząca Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE, a także członek Komisji Spraw Zagranicznych. W latach 2000-2004 ambasador RP w Austrii. Od listopada 2004 do maja 2006 roku Ambasador-Przedstawiciel Ministra Spraw Zagranicznych ds. Stosunków Polsko-Niemieckich.
Stefan Meller (ur. 1942) – historyk, dyplomata, profesor. Od października 2005 do maja 2006 roku minister spraw zagranicznych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza oraz przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej. Absolwent Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1966–1968 pracownik Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Usunięty z pracy w 1968. Od 1974 pracownik filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Od 1975 wykładowca Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, w latach 1981–1984 prorektor Od 1992 pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1995–1996 podsekretarz stanu. W latach 1996-2001 ambasador RP we Francji. W latach 2001–2002 ponownie podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Od lutego 2002 do października 2005 był ambasadorem RP w Federacji Rosyjskiej. Wydał m.in. Kamil Desmoulins (1982), Rewolucja francuska 1789–1794. Społeczeństwo obywatelskie (z Janem Baszkiewiczem, 1983), Les relations politiques entre la Pologne et les Pays-Bas a l'époque de la diete de quatre ans (1984), Rewolucja w dolinie Loary. Miasto Chinon 1788-1798 (1987), Pożegnanie z rewolucją (1991).
Meinhard Miegel (ur. 1939) – politolog, profesor. Studiował filozofię, nauki społeczne i prawo na uniwersytetach w Waszyngtonie, Frankfurcie n/Menem oraz Freiburgu. W latach 70. asystent sekretarza generalnego CDU. Od 1977 roku dyrektor Instytutu Gospodarki i Społeczeństwa (Institut für Wirtschaft und Gesellschaft) w Bonn; w latach 90-tych profesor uniwersytetu w Lipsku. Członek wielu fundacji i stowarzyszeń, m.in.: rady konsultacyjnej ds. nauki, literatury i historii (Wissenschaft, Literatur und Zeitgeschichte) w Instytucie Goethego; zarządu Fundacji Gerdy Henkel; Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych (Center for Strategic and International Studies) w Waszyngtonie; zarządu Instytutu Badań Demograficznych im. Maxa Plancka (Max-Planck-Institut für demografische Forschung) w Rostocku; zarządu Międzynarodowego Uniwersytetu w Dreźnie (Dresden International University). Laureat wielu nagród: Cicero, Schader, Corine International Book Prize, Hans Martin Schleyer, Theodor Heuss. Członek Europejskiej Akademii Nauki i Sztuki w Salzburgu (Europäische Akademie der Wissenschaften und Künste)
Claus Offe (ur. 1940) – politolog, profesor. Studiował na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie, doktorat z socjologii uzyskał na Uniwersytecie we Frankfurcie n/Menem gdzie był asystentem Jürgena Habermasa. Habilitację z nauk politycznych otrzymał na uniwersytecie w Konstancji. Gościnnie wykładał m.in. w Szkole Nauk Społecznych (School of Social Science) w Princeton; w Wiedniu, Stanford w Kalifornii, uniwersytetach w Bielefeldzie, Bremie, Berlinie, Budapeszcie, Nowym Jorku. Członek Akademii Europejskiej (Academia Europea), a także honorowy członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Nauki (American Academy of Arts and Sciences). Obecnie pracuje w Hertie School of Governance w Berlinie, na Australijskim Uniwersytecie Narodowym (Australian National University) oraz na Uniwersytecie Humboldta. Po polsku ukazała się jego książka Drogi transformacji. Doświadczenia wschodnioeuropejskie i wschodnioniemieckie.
Stephan Raabe (ur. 1962) – dyrektor Fundacji Konrada Adenauera w Polsce od października 2004. Studiował historię i socjologię na uniwersytetach w Monachium i Bonn. W latach 1987–1991 pracował w College’u Chrześcijańskich Nauk Społecznych przy Uniwersytecie w Bonn. W kolejnych latach pełnił funkcję Kierownika Działu Edukacji Politycznej Archidiecezji Berlińskiej. Od 2002 do 2004 był Dyrektorem Zarządzającym Związku Rodzin Katolickich w Niemczech. Publikował w Neue Ordnung, Politische Meinung, Rheinischer Merkur, Tagespost.
Dariusz Rosati (ur. 1946) – ekonomista, profesor. Poseł Parlamentu Europejskiego. Rektor Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie. Absolwent Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (SGPiS, obecnie Szkoła Główna Handlowa). W latach 1978–1979 konsultant w Citibank w Nowym Jorku. Założyciel i w latach 1985–1986 oraz 1987–1988 dyrektor Instytutu Gospodarki Światowej w SGH. Od listopada 1988 do czerwca 1989 członek społecznego zespołu doradców ekonomicznych premiera. W latach 1988–1991 ekspert Banku Światowego, Instytutu Badań nad Rozwojem Gospodarczym ONZ (WIDER), Międzynarodowej Organizacji Pracy i Komisji Wspólnot Europejskich. Od 1991 do 1995 szef Sekcji Krajów Europy Środkowo-Wschodniej w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie. Od grudnia 1995 do października 1997 minister spraw zagranicznych RP. W latach 1998–2004 członek Rady Polityki Pieniężnej. Autor ponad 200 prac naukowych i publicystycznych w języku polskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i węgierskim. Wydał m.in.: Podejmowanie decyzji w organizacjach gospodarczych (1977); Polska droga do rynku (1998); Polityka proeksportowa (1990).
Adam Daniel Rotfeld (ur. 1938) – politolog, prawnik, profesor. Absolwent Wydziału Dyplomatyczno-Konsularnego Szkoły Głównej Służby Zagranicznej w Warszawie. W latach 1961-1989 pracownik Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych w Warszawie. Od 1989 roku kierownik projektu badawczego w Sztokholmskim Międzynarodowym Instytucie Badań nad Pokojem (SIPRI) . W latach 1991-2002 dyrektor SIPRI. W latach 1992-1993 przedstawiciel przewodniczącego KBWE w sprawie politycznego rozwiązania konfliktu na Lewym Brzegu Dniestru (Republika Mołdowa). Od 2002 wiceminister, a od stycznia do października 2005 roku minister spraw zagranicznych Członek wielu towarzystw naukowych, rad redakcyjnych i komitetów doradczych. Opublikował ponad 20 monografii i prac zbiorowych oraz blisko 300 studiów i artykułów naukowych.
Aleksander Smolar (ur. 1940) – politolog, publicysta, prezes Zarządu Fundacji im. Stefana Batorego, pracownik naukowy francuskiego Krajowego Centrum Badań Naukowych (CNRS). Studiował socjologię i ekonomię na Uniwersytecie Warszawskim, stosunki międzynarodowe w John Hopkins University. W latach 1971-1989 na emigracji politycznej we Włoszech, Wielkiej Brytanii i we Francji. W 1974 współzałożyciel i redaktor naczelny kwartalnika politycznego Aneks. W latach 1989-1990 doradca ds. politycznych premiera Tadeusza Mazowieckiego, a w latach 1992-1993 doradca ds. polityki zagranicznej premier Hanny Suchockiej. Do 2005 członek Unii Wolności. Opublikował m.in.: Le rôle des groupes d'opposition la veille de la démocratisation en Pologne et en Hongrie (red. z Peterem Kende, 1989), La Grande Secousse. l'Europe de l'Est 1989-1990 (red. z Peterem Kende, 1991), Globalization, Power and Democracy (red. z Markiem Plattnerem, 2000), De Kant a Kosovo (red. z Anne-Marie Le Gloannec, 2003).
Norbert Walter (ur. 1944) – ekonomista, profesor. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie n/Menem. W 1986 roku gościnnie wykładał na uniwersytecie Johna Hopkinsa, w Waszyngtonie. Od 1990 roku główny ekonomista Deutsche Banku. Od 1992 roku dyrektor Deutsche Bank Research, think tanku grupy Deutsche Bank. Od 2000 roku członek Komisji Mędrców ds. Regulacji Europejskich Rynków Papierów Wartościowych (Committee of Wise Men on the Regulation of European Securities Markets). Od 2002 roku członek Grupy ds. monitorowania rynków papierów wartościowych (Inter-institutional monitoring group for security markets) przy Parlamencie Europejskim, Radzie i Komisji Europejskiej. Od 2005 roku przewodniczący Międzynarodowej Konferencji Głównych Ekonomistów Banków Komercyjnych (International Conference of Commercial Bank Economists). Komentator ekonomiczny w telewizji i prasie.
Kazimierz Wóycicki (ur. 1949) – historyk, publicysta, doktor. Dyrektor oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Szczecinie, pracownik Studium Europy Wschodniej na Uniwersytecie Warszawskim. Współinicjator polsko-niemieckiej „Grupy Kopernika”. Od 1990 do 1993 roku redaktor naczelny Życia Warszawy. W latach 1996-1999 dyrektor Instytutu Polskiego w Düsseldorfie, a w latach 2001–2004 dyrektor Instytutu Polskiego w Lipsku. Publikował m.in. w Rzeczpospolitej, Tygodniku Powszechnym i Więzi. Wydał m.in.: Czy bać się Niemców? (1990), Spór o niemiecką pamięć. Debata Walser-Bubis (red., z Piotrem Burasem, 1999), Przyjaźń nakazana? Stosunki między NRD i Polską w latach 1949-1990 (red., z. Basilem Kerskim, Andrzejem Kotulą, 2003), Niemiecki rachunek sumienia. Niemcy wobec przeszłości 1933–1945 (2004).
Copyright © Fundacja Batorego
|
